Ogólne wiadomości o zespole Wolfa-Hirschhorna

Artykuł

Ogólne wiadomości o zespole Wolfa-Hirschhorna
Źródło: Harold Chen (program "Choroby rzadkie bez tajemnic"

Wstęp: Zespół Wolfa-Hirschhorna po raz pierwszy został udokumentowany w 1961 roku przez Herberta Coopera i Kurta Hirschhorna. Opisali oni przypadek dziecka z defektem linii pośrodkowej, a wykonane badania cytogenetyczne ujawniły delecję chromosomową krótkiego ramienia chromosomu 4. W 1965 roku, dzięki serii artykułów Hirschhorna i wsp. oraz Horna i wsp., choroba ta zainteresowała genetyków i przedstawicieli innych specjalności medycznych. W piśmiennictwie pojawiły się opisy kolejnych przypadków. Do cech klinicznych tego zespołu należą opóźnienie rozwoju umysłowego, napady drgawkowe, charakterystyczny wygląd twarzy i defekty zamknięcia linii pośrodkowej.

Patofizjologia: Zespół Wolfa-Hirschhorna wynika z delecji dystalnej części ramienia krótkiego chromosomu 4. Aby ujawnił się pełen fenotyp konieczna jest delecja krańcowego prążka 4p16.3.

Ciężki obraz fenotypowy z licznymi wadami rozwojowymi zwykle wiąże się z dużą delecją o długości kilku milionów par zasad. Natomiast mikrodelecje prążka 4p16.3, wykrywane jedynie za pomocą sond molekularnych, powodują łagodniejsze zmiany w fenotypie, którym nie towarzyszą wady rozwojowe.

Większość fenotypowych objawów tego zespołu odpowiada obrazowi zespołu sąsiadujących genów wskazującego na lokalizację zmian na mapie fenotypowej na krótkim ramieniu chromosomu 4. Niemniej podobne rearanżacje genetyczne w tym zespole mogą determinować zróżnicowane efekty fenotypowe, będące najczęściej konsekwencjami zmienności allelicznej w homologicznym regionie 4p. Opisywane w przeszłości zespoły Pitta-Rogersa-Danksa, wywołane nakładaniem się delecji w obrębie ramienia krótkiego chromosomu 4 obecnie uznaje się za część zespołu Wolfa-Hirschhorna.

Częstość występowania:

q W USA: Częstość występowania szacuje się na 1 na 50 000 urodzeń.

Umieralność/Chorobowość: Umieralność szacuje się na 34% w ciągu pierwszych dwóch lat życia. Jednak wiele dzieci dotkniętych tą chorobą umiera zanim zostanie postawiona właściwa diagnoza, dlatego należy przypuszczać, że umieralność jest niedoszacowana. Najczęstszą przyczyną zgonu jest wada serca, zachłystowe zapalenie płuc, infekcja lub napad drgawkowy.

Umieralność prenatalna w zespole Wolfa-Hirschhorna nie jest znacząco podwyższona, gdyż nie ma doniesień o częstszym występowaniu delecji ramienia 4p w przypadkach poronień samoistnych.
Chorobami współwystępującymi w wieku dorosłym są wrodzone wady serca; znaczny niedobór wzrostu; przykurcze rąk, nadgarstków i stóp; upośledzenie rozwoju drugorzędowych cech płciowych; poważne niedobory wzrostu i rozwoju intelektualnego.

Rokowanie:

Częste martwe urodzenia, zgony w okresie okołoporodowym oraz pierwszym roku życia
Jeżeli pacjent przeżyje okres niemowlęcy, rozwija się wolniej niż normalnie.

Rasa: Nie ma rasowej skłonności do występowania tego zespołu

Płeć: Zespół Wolfa-Hirschhorna częściej występuje u osobników płci żeńskiej, ze stosunkiem M:K równym 1:2.

Wiek: Zwykle zespól ten jest wykrywany w okresie noworodkowym, z powodu cech dysmorficznych.

Powrót do listy kategorii

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Ogólne wiadomości o zespole Wolfa-Hirschhorna Źródło: Harold Chen (program "Choroby rzadkie bez tajemnic" Wstęp: Zespół Wolfa-Hirschhorna po raz pierwszy został udokumentowany w 1961 roku przez Herberta Coopera i Kurta Hirschhorna. Opisali oni przypadek dziecka z defektem linii pośrodkowej, a wykonane badania cytogenetyczne ujawniły delecję chromosomową krótkiego ramienia chromosomu 4. W 1965 roku, dzięki serii artykułów Hirschhorna i wsp. oraz Horna i wsp., choroba ta zainteresowała genetyków i przedstawicieli innych specjalności medycznych. W piśmiennictwie pojawiły się opisy kolejnych przypadków. Do cech klinicznych tego zespołu należą opóźnienie rozwoju umysłowego, napady drgawkowe, charakterystyczny wygląd twarzy i defekty zamknięcia linii pośrodkowej. Patofizjologia: Zespół Wolfa-Hirschhorna wynika z delecji dystalnej części ramienia krótkiego chromosomu 4. Aby ujawnił się pełen fenotyp konieczna jest delecja krańcowego prążka 4p16.3. Ciężki obraz fenotypowy z licznymi wadami rozwojowymi zwykle wiąże się z dużą delecją o długości kilku milionów par zasad. Natomiast mikrodelecje prążka 4p16.3, wykrywane jedynie za pomocą sond molekularnych, powodują łagodniejsze zmiany w fenotypie, którym nie towarzyszą wady rozwojowe. Większość fenotypowych objawów tego zespołu odpowiada obrazowi zespołu sąsiadujących genów wskazującego na lokalizację zmian na mapie fenotypowej na krótkim ramieniu chromosomu 4. Niemniej podobne rearanżacje genetyczne w tym zespole mogą determinować zróżnicowane efekty fenotypowe, będące najczęściej konsekwencjami zmienności allelicznej w homologicznym regionie 4p. Opisywane w przeszłości zespoły Pitta-Rogersa-Danksa, wywołane nakładaniem się delecji w obrębie ramienia krótkiego chromosomu 4 obecnie uznaje się za część zespołu Wolfa-Hirschhorna. Częstość występowania: q W USA: Częstość występowania szacuje się na 1 na 50 000 urodzeń. Umieralność/Chorobowość: Umieralność szacuje się na 34% w ciągu pierwszych dwóch lat życia. Jednak wiele dzieci dotkniętych tą chorobą umiera zanim zostanie postawiona właściwa diagnoza, dlatego należy przypuszczać, że umieralność jest niedoszacowana. Najczęstszą przyczyną zgonu jest wada serca, zachłystowe zapalenie płuc, infekcja lub napad drgawkowy. Umieralność prenatalna w zespole Wolfa-Hirschhorna nie jest znacząco podwyższona, gdyż nie ma doniesień o częstszym występowaniu delecji ramienia 4p w przypadkach poronień samoistnych. Chorobami współwystępującymi w wieku dorosłym są wrodzone wady serca; znaczny niedobór wzrostu; przykurcze rąk, nadgarstków i stóp; upośledzenie rozwoju drugorzędowych cech płciowych; poważne niedobory wzrostu i rozwoju intelektualnego. Rokowanie: Częste martwe urodzenia, zgony w okresie okołoporodowym oraz pierwszym roku życia Jeżeli pacjent przeżyje okres niemowlęcy, rozwija się wolniej niż normalnie. Rasa: Nie ma rasowej skłonności do występowania tego zespołu Płeć: Zespół Wolfa-Hirschhorna częściej występuje u osobników płci żeńskiej, ze stosunkiem M:K równym 1:2. Wiek: Zwykle zespól ten jest wykrywany w okresie noworodkowym, z powodu cech dysmorficznych. Powrót do listy kategorii